กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 474 แดนเร้นลับเฟิ่งอู๋ (14)
บนแท่นศิลามีกุญแจสำริดดอกหนึ่งลอยอยู่ เหมือนกับดอกที่อยู่ในมือนางทุกประการ
“หึ เป็นกุญแจจริงด้วย”
ไป๋เวยหัวเราะเบา ๆ แล้วกวักมือเรียก กุญแจก็ลอยเข้ามาอยู่ในฝ่ามือของนางเอง
กุญแจสามดอกในมือส่งเสียงพ้องกันเบา ๆ
“เสี่ยวจิ่ว เก็บกวาดสนามรบ” ไป๋เวยสั่ง
“ได้เลย!” เสี่ยวจิ่วขานรับอย่างร่าเริง ก่อนกลายเป็นแสงริ้วเก้าสีสายหนึ่งพุ่งออกมา
เขาคลำค้นตัวผู้บำเพ็ญเพียรจากตระกูลเว่ยทั้งสองที่นอนหมดแรงอยู่บนพื้นอย่างชำนาญ
ไม่นานนัก เขาก็คลำพบกุญแจสำริดอีกดอกในอกเสื้อของพี่เจ็ดเวย เป็นดอกที่ทั้งสองแย่งชิงกันเมื่อครู่พอดี