กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 470 แดนเร้นลับเฟิ่งอู๋ (10)
ไป๋เวยรีบนำขวดหยกสองใบออกจากแหวนเก็บของ แล้วเทโอสถออกมาสองเม็ด
เม็ดหนึ่งคือโอสถฟื้นปราณสีแดงชาดดุจเปลวเพลิง อีกเม็ดคือโอสถแก่นหยกพิทักษ์เส้นลมปราณสีเขียวมรกตอ่อนโยน
“ศิษย์พี่เคอ รีบกินเถิด” ไป๋เวยยื่นโอสถไปจ่อริมฝีปากเคออวิ๋นเซิน
เคออวิ๋นเซินฝืนลืมตาขึ้น พอเห็นว่าเป็นไป๋เวย แววตาก็วูบไหวอย่างยากสังเกต เขาขานรับเสียงแผ่ว “อืม” แล้วกลืนโอสถลงไปอย่างว่าง่าย
ฤทธิ์โอสถบริสุทธิ์แผ่ซ่าน ใบหน้าซีดขาวของเขาก็กลับมีสีเลือดขึ้นมาบ้างในที่สุด
“ขอบคุณ...ศิษย์น้องไป๋” เคออวิ๋นเซินกล่าวขอบคุณด้วยเสียงแหบพร่า จากนั้นหลับตาและตั้งใจชักนำฤทธิ์โอสถเพื่อรักษาบาดแผลอย่างเต็มกำลัง