กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 441 เทียนชิงจื่อ
สายตาของเขาหยุดอยู่บนตัวไป๋เวยชั่วขณะหนึ่ง ดูคล้ายสนใจเป้าหมายที่ได้รับการปกป้องเป็นพิเศษผู้นี้อยู่บ้าง แต่แล้วก็แปรเป็นความเฉยเมยและเยาะเย้ยที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม
มดปลวกกลุ่มหนึ่ง ก็แค่ดิ้นรนก่อนตายเท่านั้น
“หึ” เสียงหัวเราะเย็นชาอันดูแคลนสุดขีดดังก้อง ราวกับลมหนาวจากขั้วโลกพัดผ่านแก้วหูของทุกคน
“ผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์…พวกเจ้า ทำเกินไปแล้ว” เสียงของเขาทะลุผ่านเสียงสั่นสะเทือนของม่านแสงและเสียงคำรามของคลื่นมารได้อย่างชัดเจน แฝงอำนาจตัดสินจากเบื้องสูง