บทที่ 442 ได้เปิดหูเปิดตา

บทที่ 442 ได้เปิดหูเปิดตา

นี่ไม่ใช่คำข่มขู่ หากคล้ายการแจ้งให้ทราบถึงข้อเท็จจริงมากกว่า

ท่าทีที่ไม่แยแสนั้นทำให้จักรพรรดิมารรู้สึกอัปยศอดสูยิ่งกว่าการถูกหยามเหยียดใด ๆ!

“บังอาจ!!!”

ใบหน้าหล่อเหลาของจักรพรรดิมารบิดเบี้ยวในพริบตา ปราณมารที่พลุ่งพล่านรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นทะเลหมึกดำแห่งหุบเหวลึกที่ข้นคลั่กราวกับจับต้องได้

ฝ่ามือมารยักษ์ที่ดูประหนึ่งสามารถคว้าดวงดาวและจันทราไว้ได้ แผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งพร้อมทำลายสรรพวิญญาณ ฟาดลงไปยังหัวกำแพงเมือง โดยเฉพาะบริเวณด้านหลังชายชราชุดเทาผู้นั้นอย่างรุนแรง

ฝ่ามือนี้ฟาดออกมาด้วยโทสะ ทรงพลังยิ่งกว่าศัสตรามารที่ใช้หยั่งเชิงก่อนหน้าไม่รู้กี่ร้อยเท่า