กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 393 แรกเยือนอวิ๋นอู๋
เมื่อแสงขาวเจิดจ้าจางหาย รูม่านตาของไป๋เวยก็หดเล็กลงเล็กน้อย นางตะลึงกับภาพตรงหน้าจนพูดไม่ออก
ใต้ฝ่าเท้าคือแท่นหยกเคลื่อนย้ายมิติที่ใสกระจ่าง รอบด้านล้อมด้วยเสาหยกแกะสลักลายมังกรเก้าต้น บนเสาแต่ละต้นมีอักขระยันต์สีทองอ่อนเรืองไหว
ตอนนี้พวกเขายืนอยู่บนแท่นที่ลอยกลางอากาศ เบื้องล่างคือทะเลเมฆที่ปั่นป่วน ส่วนไกลออกไปมีภูเขาสูงตระหง่านหลายยอดลอยอยู่เหนือทะเลเมฆเช่นกัน
“ปราณวิญญาณที่นี่เข้มข้นยิ่งนัก!” ไป๋เวยสูดหายใจลึก รู้สึกได้ทันทีว่ารูขุมขนทั่วร่างผ่อนคลาย
ปราณวิญญาณเข้มข้นจนแทบรวมตัวเป็นรูปธรรม ทุกครั้งที่หายใจเข้าให้ความรู้สึกราวกับกำลังรับประทานโอสถวิญญาณขั้นต่ำ