กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 392 คืนก่อนออกเดินทาง
หลิ่วหมิงกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “กลับไปเตรียมตัวให้ดี อีกสิบวันยามเฉินไปรวมตัวกันที่ประตูสำนัก ถึงตอนนั้นจะมีคนร่วมทางกับเจ้า”
ไป๋เวยคำนับอย่างจริงจังแล้วถอยออกจากตำหนัก เดินออกมาไกลมากแล้วก็ยังได้ยินหลินเหวินเซียวโต้เถียงกับหลิ่วหมิงว่า
“เจ้าตัดใจปล่อยนางไปง่าย ๆ อย่างนี้จริงหรือ? หากเจออันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
“ลูกเหยี่ยวต้องออกจากรัง ไป๋เวยไม่เคยเป็นดอกไม้ในเรือนกระจก”
“โอ้? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะตัดใจได้!”
ตลอดสิบวันถัดมา ไป๋เวยยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก
นางไปยอดเขาโอสถก่อน ผู้อาวุโสหวงยัดโอสถกองใหญ่ให้นาง “เอาพวกนี้ไปเถิด ล้วนเป็นผลงานชิ้นเอกของข้าเฒ่า ไปถึงที่นั่นแล้วอย่าลืมหาโอสถวิญญาณที่มีเฉพาะในอวิ๋นอู๋กลับมาให้ข้าเฒ่าสักหลายต้น”