กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 391 ทวีปอวิ๋นอู๋
ไป๋เวยถือสำรับโอสถมาถึงถ้ำพำนักของเซี่ยอวิ๋นหยาง ผลักประตูไม้ไผ่เข้าไป ก็เห็นศิษย์พี่รองกำลังฝึกกระบี่อยู่ในลาน เจตกระบี่แม้ไม่ดุดันเฉียบคมเท่าแต่ก่อน ทว่าสีหน้ากลับดีขึ้นมากแล้ว
“ศิษย์พี่รอง ได้เวลากินข้าวแล้ว” ไป๋เวยวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะหิน แล้วเปิดฝา กลิ่นหอมเข้มข้นพลันอบอวลไปทั่ว
เซี่ยอวิ๋นหยางเก็บกระบี่เข้าฝัก ก่อนยิ้มพลางเดินเข้ามา “ฝีมือทำอาหารของศิษย์น้องหญิงเล็กพัฒนาขึ้นทุกวัน แค่ได้กลิ่นก็ชวนให้น้ำลายสอแล้ว”
เขาตักเข้าปากหนึ่งช้อน ดวงตาพลันเป็นประกาย “อืม! หวานหอมกลมกล่อมกว่าของเมื่อวานเสียอีก หรือว่าใส่โอสถวิญญาณชนิดใหม่ลงไป?”