กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 390 หมิงเวยเจินจวิน
สามวันต่อมา แสงฟ้าของสำนักไท่ซวีแจ่มใสไร้เมฆตลอดหมื่นลี้
แสงอรุณเพิ่งเผย ไป๋เวยก็ลุกขึ้นแล้ว
นางเปลี่ยนมาสวมชุดศิษย์สายตรงชุดใหม่ เสื้อคลุมยาวสีขาวจันทร์ปักลายเมฆาของยอดเขาลั่วเสียด้วยด้ายเงิน คาดสายคาดเอวแพรหยกเขียว เกล้าผมสูงด้วยปิ่นเงินเรียบ ๆ เพียงอันเดียว ทั่วกายสง่างามผ่องใสราวไผ่ แม้ไร้เครื่องประทินโฉมก็ยังมีท่วงท่าสูงส่งเหนือโลกีย์
ไป๋เสวี่ยเดินวนรอบนางหนึ่งรอบ แล้วเอ่ยชมด้วยความประหลาดใจ “วันนี้พี่หญิงแต่งกายเช่นนี้ ดูราวกับเจินจวินผู้บรรลุมรรคาจริง ๆ”
ตี้ทิงน้อยมองไป๋เวยด้วยดวงตาเป็นประกาย “พี่หญิงงดงาม!”
เสี่ยวจิ่วก็พยักหน้าอย่างจริงจังเช่นกัน
ไป๋เวยดีดอุ้งเท้าเล็ก ๆ ของไป๋เสวี่ยเบา ๆ “เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว”