กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 389 นามเต๋าหมิงเวย
ในที่สุดหลิ่วหมิงก็ทนไม่ไหว มือหนึ่งหิ้วคอเสื้อด้านหลังของผู้อาวุโสหวง อีกมือผลักหลังหลินเหวินเซียว แล้วไล่ตาเฒ่าสองคนที่อายุรวมกันเกือบพันปีออกจากยอดเขาลั่วเสียทั้งอย่างนั้น
“พวกเจ้าสองคนจะทะเลาะกันก็ออกไปทะเลาะข้างนอก! อย่ามารบกวนอวิ๋นหยางพักรักษาตัวที่นี่!”
ผู้อาวุโสหวงถูกลากออกไป แต่ยังไม่ลืมหันกลับมาตะโกนเรียกไป๋เวย “แม่หนูน้อย! วันหลังต้องแวะไปนั่งเล่นที่ยอดเขาโอสถให้ได้นะ! ข้าเฒ่าจะเอาตำรับโอสถเสวียนเก้าหมุนที่สะสมไว้มานานให้เจ้าดู!”
หลินเหวินเซียวได้ยินแล้วก็เดือดพล่านทันที “ตาเฒ่าหวง! อย่าหวังเลย!”
เขาหันไปพูดกับไป๋เวยอย่างจริงจัง “ศิษย์เอ๋ย อย่าไปฟังเขา ตาแก่คนนั้นต้องคิดไม่ซื่อแน่!”