บทที่ 370 หรือข้าจะกราบเจ้าเป็นอาจารย์ดี

บทที่ 370 หรือข้าจะกราบเจ้าเป็นอาจารย์ดี?

รู้ดีว่าหากปรุงโอสถเช่นนี้ต่อไปก็คงไม่ก้าวหน้าอีก ไป๋เวยจึงออกจากแดนชิงหลิง ตัดสินใจไปขอคำชี้แนะจากท่านผู้อาวุโสเซิ่งซิวอีกครั้ง

วันถัดมา ไป๋เวยมาถึงเรือนของท่านผู้อาวุโสเซิ่งซิว ในมือประคองขวดโอสถหยกเขียวใบหนึ่ง

“ผู้อาวุโส ศิษย์มีข้อสงสัยอยู่บ้าง อยากขอคำชี้แนะ” ไป๋เวยคารวะอย่างนอบน้อม

เจินเหรินเซิ่งซิวกำลังจัดตู้ยาอยู่ ครั้นได้ยินเสียงก็หันมา

เมื่อเห็นขวดโอสถในมือไป๋เวย มือที่มั่นคงดุจศิลาเสมอมาตลอดหลายปีของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อย

“นี่คือโอสถปราณแท้ขั้นห้าหรือ?” เจินเหรินเซิ่งซิวรับขวดโอสถมา เทยาเม็ดหนึ่งลงบนฝ่ามือ

โอสถกลมเกลี้ยงดุจหยก บนผิวมีลายทองสามสายเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต กลิ่นโอสถเข้มข้นอบอวลไปทั่วห้องปรุงโอสถในชั่วพริบตา