กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 312 อารามชีจิ้งฉือ
ชายหนุ่มแนบมือของนางไว้กับอกแน่น “อย่าพูดจาโง่ ๆ เลย วันเวลาหลังจากเรากลับบ้านยังอีกยาวไกล!”
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ท้องนูนของภรรยา เสียงสะอื้นติดขัด “จากนี้ไป นี่คือลูกของเรา ข้าจะรักทะนุถนอมเขาไปชั่วชีวิต”
ไป๋เวยมองภาพการพบพานที่ทั้งชวนเศร้าและยินดีเหล่านั้น ลำคอพลันตื้อขึ้นมาเล็กน้อย
ในยามนั้นเอง ร่างผอมเล็กสายหนึ่งพุ่งออกมาจากฝูงชน กอดขาสตรีคนหนึ่งไว้ “พี่หญิง!”
เขากอดสตรีที่ผอมเหลือแต่กระดูกแน่น น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อของเขา “พี่หญิงยังมีชีวิตอยู่! ดีเหลือเกิน! ดีเหลือเกิน ฮือ ๆ ๆ... สวรรค์คุ้มครอง พี่หญิงยังมีชีวิตอยู่!”