บทที่ 294 ปรมาจารย์เป้าเต๋อ

บทที่ 294 ปรมาจารย์เป้าเต๋อ

ไป๋เวยเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของไป๋เสวี่ย จึงให้เสี่ยวจิ่วกลับไปยังดินแดนชิงหลิงเพื่อดูแลไป๋เสวี่ย

หลายคนยืนอยู่หน้าทางเข้าของสุสานใต้ดินอันมืดลึก ปราณมารเย็นยะเยือกทะลักขึ้นมาจากใต้บันไดประหนึ่งจับต้องได้ ก่อนควบแน่นเป็นเส้นหมอกดำประหลาดในอากาศ

เปลวเพลิงบัวมรกตสายหนึ่งลุกขึ้นตรงปลายนิ้วของไป๋เวย แสงไฟที่สั่นไหวส่องสว่างให้เห็นบันไดหินทอดยาวลงไปเบื้องล่าง

“ตามข้ามาให้ดี”

ไป๋เวยกำชับเสียงต่ำ กระบี่พิฆาตมารลอยอยู่ข้างกาย เพลิงบัวมรกตบนตัวกระบี่เผาปราณมารที่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนส่งเสียงฉ่า ๆ

ไข่มุกวิญญาณเหมันต์ในมือลู่หลิงเสวี่ยแผ่แสงสีน้ำเงินเรืองรอง ก่อม่านพลังไอปราณเย็นเยียบล้อมรอบทุกคน