บทที่ 295 บอกนางว่าอย่ารออีกเลย!

บทที่ 295 บอกนางว่าอย่ารออีกเลย!

ดวงตาทั้งสองของปรมาจารย์เป้าเต๋อค่อย ๆ เปิดขึ้น ปราณมารขุ่นมัวในดวงตาค่อย ๆ ถอยร่นราวคลื่นน้ำ

แววตาของเขากระจ่างใสและอบอุ่น ราวกับชำระล้างมลทินทั้งปวงบนโลกได้

ปรมาจารย์พยุงร่างที่เหลือเพียงซากขึ้นมาอย่างยากลำบาก นิ้วมือซูบผอมสั่นระริกขณะประสานมุทรา ปลายนิ้วปรากฏพุทธรัศมีสีทองอ่อนโยน

“ทั้งหมดล้วนเป็นบาปของอาตมา!” เสียงของเขาแหบพร่า ทุกคำราวกับเค้นออกมาจากส่วนลึกในทรวงอก

แสงสีทองโปรยปรายลงบนร่างทุกคนดุจสายฝน ทั้งสี่รู้สึกเพียงกระแสอุ่นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่าง บาดแผลเมื่อครู่ค่อย ๆ ดีขึ้น

ปรมาจารย์เป้าเต๋อมองแสงริบหรี่ที่ส่องลงมาจากเพดานตำหนักใต้ดิน แววตาเลื่อนลอย “บัดนี้เป็นปีใดแล้ว? เผ่ามารยังคงอาละวาดอยู่หรือไม่?”