กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 293 แดนเร้นลับแห่งแคว้นเหยียน (3)
เสี่ยวจิ่วเข้าใจทันที มันเงยหน้าส่งเสียงร้องยาว ขาหน้าทั้งสองยกสูงแล้วกระทืบลงอย่างแรง
“แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องทั่วหล้า!”
“หึ่ง——”
รัศมีแสงสีทองอบอุ่นวงหนึ่งแผ่กระเพื่อมออกไปโดยมีมันเป็นศูนย์กลาง
บาดแผลฉีกขาดตรงง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของไป๋เวยเริ่มสมาน ใบหน้าซีดขาวของลู่หลิงเสวี่ยกลับมามีเลือดฝาด อาการบาดเจ็บของทุกคนบรรเทาลง สติปลอดโปร่งยิ่งขึ้น
ไป๋เวยฉวยโอกาสดึงกระบี่พิฆาตมารที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมา เพลิงบัวมรกตพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียง “ตูม”
อาศัยช่วงเวลานี้ ทุกคนต่างกลืนโอสถลงไป