กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 292 แดนเร้นลับแห่งแคว้นเหยียน (2)
เห็นเพียงท้องของมันค่อย ๆ พองโต ก่อนจะ “อาเจียน” ลูกกลมปราณมารสีดำสนิทออกมาหลายลูก ไป๋เวยรีบเก็บพวกมันไว้ทันที
“นี่...” ลี่หลิงเหยาเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวจิ่วทำให้นางตกตะลึง
ลู่หลิงเสวี่ยยิ้มพลางอธิบาย “เป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณของศิษย์น้องไป๋”
คางของซีหลัวม่านแทบตกถึงพื้น “สัตว์เลี้ยงวิญญาณที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ ถึงกับกินปราณมารเป็นของว่างได้ด้วยหรือ?”
ไป๋เวยเองก็ตะลึงไปก่อนเช่นกัน จากนั้นจึงยิ้มออกมา “ไป๋เสวี่ยกับเสี่ยวจิ่วเลื่อนขั้นอีกแล้ว!”
ในยามนั้นเอง พวกนางได้ยินเสียง “แกรก ๆ” แผ่วเบาดังขึ้น กระดูกที่แตกกระจายเหล่านั้นกลับถูกพลังไร้รูปชักนำให้ประกอบรวมกันเป็นอสูรมารที่ใหญ่โตกว่าเดิม