กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 291 แดนลับแคว้นเหยียน (1)
ผืนดินรกร้างทอดยาวไปจนสุดสายตา ต้นไม้แห้งเกรียมดำแทงกิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเทาตะกั่วดุจกรงเล็บผี
ปราณมารสีม่วงดำพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกบนพื้นเป็นครั้งคราว ถักทอกับปราณวิญญาณอันเบาบางจนกลายเป็นหมอกพิกล
ไกลออกไปมีสิ่งก่อสร้างสีดำรูปทรงคล้ายพีระมิดที่พังทลายหลายแห่งตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน ผิวด้านนอกมีเถาวัลย์สีแดงเลือดเลื้อยปกคลุมอยู่ทั่ว
ผู้คนกว่าห้าสิบคนที่เข้าแดนลับต่างรวมกลุ่มกันเป็นทีม แล้วแยกย้ายออกไป
ไป๋เวย ลู่หลิงเสวี่ย ลี่หลิงเหยา และซีหลัวม่านรวมกลุ่มกันเดินไปข้างหน้า
ซีหลัวม่านกลืนน้ำลาย “ที่นี่จะใช่แดนลับได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่าเป็นสนามรบโบราณ”
ไป๋เวยตบมือนาง “อย่ากลัว ตามข้ามาให้ดี!”