กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 290 ใช้ชีวิตให้เจิดจ้า
ไป๋เวยแอบออกจากห้องไป เปิดพื้นที่ให้สองพี่น้อง นางรู้ว่าศิษย์พี่หญิงลู่ยังตัดใจไม่ได้ ได้พูดคุยกันให้เข้าใจก็ดีแล้ว
เพียงแต่น่าสงสารนางที่ถูก “ไล่” ออกจากห้องกลางดึก ไม่มีที่ให้ไป
“แม่หนูน้อย ดึกดื่นป่านนี้เหตุใดไม่นอนเล่า” เสียงคุ้นเคยเสียงหนึ่งดังขึ้น
“แม่เฒ่าพฤกษา!” ไป๋เวยรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ต้นไม้แล้วคารวะ
แม่เฒ่าพฤกษานั่งลงตรงข้ามนาง “นั่งลงเถิด มาคุยเป็นเพื่อนหญิงชราอย่างข้าหน่อย”
ไป๋เวยนั่งลงตามคำชวนแล้วถาม “ท่านยายอยากฟังเรื่องใดหรือ”
“เล่าทิวทัศน์ที่เจ้าเคยเห็น เรื่องสนุกที่เจ้าเคยประสบมาสิ”
ไป๋เวยเข้าใจแล้วว่าแม่เฒ่าพฤกษามีชีวิตอยู่มานานกว่า 7,000 ปี แต่กลับทำได้เพียงอยู่กับที่ คงใฝ่ฝันถึงโลกภายนอกมากกระมัง!