บทที่ 288 เป้าเต๋อ

บทที่ 288 เป้าเต๋อ

เขาสวดพระสูตรและนั่งสมาธิทุกวัน ยามว่างก็มักเล่านิทานในพระสูตรให้แม่เฒ่าพฤกษาฟัง

แม่เฒ่าพฤกษาไม่เข้าใจพุทธธรรม แต่ชอบฟังเสียงนุ่มนวลของเขา และชอบมองท่าทางที่เขาประนมมืออย่างศรัทธา

กาลเวลาค่อย ๆ ผ่านไป สามเณรน้อยเติบโตขึ้น กลายเป็นพระหนุ่มรูปงามสูงสง่า

เขาตั้งสมณนามให้ตนเองว่า “เป้าเต๋อ” มีความหมายว่าตอบแทนบุญคุณ

หลังอยู่ด้วยกันยี่สิบปี ในที่สุดก็ถึงคราวต้องจากกัน “พระโพธิสัตว์ต้นไม้ รอข้าตามหาอาจารย์พบก่อน แล้วข้าจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนท่าน”

ก่อนออกเดินทาง เขาสลักตราประทับหนึ่งไว้บนลำต้นอย่างจริงจัง “หากข้ากลับมาไม่ได้ รอยนี้จะเป็นคำมั่นของข้า ว่าชาติหน้าจะตอบแทนบุญคุณของท่าน”