กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 266 หนังสือคำสัตย์โลหิต (2)
ไป๋เวยลากฝีเท้าหนักอึ้งไปตามถนนในนครหลวง คราบเลือดบนหน้าผากแห้งกรังแล้ว ยิ่งเด่นชัดบนใบหน้าซีดขาว
ผู้คนที่เดินผ่านต่างหันมอง เสียงวิพากษ์วิจารณ์และชี้ไม้ชี้มือดังไม่ขาดสาย
“นั่นมิใช่คุณหนูตระกูลแม่ทัพไป๋หรอกหรือ? เหตุใดถึงมีสภาพเช่นนี้?”
“ได้ยินว่าแม่ทัพไป๋พลีชีพในสนามรบ ตอนนี้แม้แต่แม่ทัพน้อยก็…”
“ชู่ว์ เบาเสียงหน่อย”
“เป็นแม่นางแท้ ๆ ไยต้องทำถึงเพียงนี้!”
“นั่นสิ!”
“แม่ทัพไป๋เก่งเรื่องรบ แต่สอนบุตรีได้ไม่ดีเอาเสียเลย!”
ถ้อยคำเหล่านี้เสียดแทงหูประหนึ่งคมมีด ไป๋เวยกำตราพยัคฆ์ในมือแน่น ฝีเท้าไม่ชะงักแม้แต่น้อย