กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 267 หนังสือคำสัตย์โลหิต (3)
ถึงเวรยามกลางดึกของไป๋เวยแล้ว หลี่ซื่อที่ควรมาเข้าเวรด้วยกลับยังไม่มาสักที
ไป๋เวยจึงทำได้เพียงกระชับเกราะผ้าฝ้ายบาง ๆ ไว้กับตัว แล้วถือคบเพลิงออกตรวจการณ์เพียงลำพัง ลมเหนือคมดั่งมีดกรีดแก้มจนนางเจ็บแสบ เมื่อเดินผ่านคลังเสบียง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคุ้นหูดังมาจากข้างใน “แม่หนูนั่นต้องกำลังร้องไห้อยู่แน่!”
“เจ้าก็ใจร้ายเกินไปแล้ว! เกียรติยศของตระกูลไป๋คงสิ้นสุดลงแล้วล่ะ!”
แสงคบเพลิงส่องให้เห็นเล็บของไป๋เวยจิกฝ่ามือแน่น นางหันหลังไปแจ้งเรื่องต่อแม่ทัพใหญ่เหลยทันที
คราวนี้ทหารในค่ายยิ่งพากันเล่นงานนาง ทว่าในที่สุดโอกาสที่ไป๋เวยรอคอยก็มาถึง!