กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 265 หนังสือคำสัตย์โลหิต (1)
นครหลวงในปลายฤดูสารทถูกปกคลุมด้วยม่านฝนอันหม่นเศร้า สายฝนพรำต่อเนื่องชโลมราชวังทั้งเมืองจนดูราวกับภาพวาดหมึกจีน
แอ่งน้ำสะท้อนท้องฟ้าสีเทาหม่น ประหนึ่งกระจกทองแดงแตกนับไม่ถ้วน
ไป๋เวยคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักไท่จี๋ อาภรณ์ไว้ทุกข์สีดำสนิทเปียกโชกไปด้วยฝน แนบติดเรือนร่างบอบบาง
“บุตรีไป๋เวยขอออกรบแทนบิดา!”
เสียงหญิงสาวใสกระจ่างทะลุม่านฝน ก้องกังวานอยู่หน้าตำหนักไท่จี๋
ไป๋เวยคุกเข่าอยู่ใต้บันไดท้องพระโรง ก้มหน้าผากกระแทกแผ่นศิลาสีเขียวเย็นเฉียบอย่างแรง โลหิตไหลจากแนวคิ้วลงมา หยดลงบนพื้นปนกับสายฝน แผ่เป็นดอกไม้สีแดงคล้ำทีละดอก
“หากยังขจัดชนเผ่าถูเจวี๋ยไม่สิ้น บุตรีจะไม่กลับแม้เพียงวันเดียว! ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาต!”