กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 264 กรงขังทองหยก (5)
ไป๋เวยถูกท่านลุงเฉินดึงถอยออกไป บิดาที่ตามใจนางมาตลอดเวลานี้กำลังหันหลังให้นาง แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับกระบี่ที่ใกล้หัก
นางถูกลากข้ามธรณีประตูออกไปอย่างฝืนใจ ดิ้นรนสุดกำลัง อยากคว้าทุกสิ่งรอบกายที่พอจะยึดเหนี่ยวไว้ได้
“ท่านพ่อ ท่านรับปากลูกแล้ว! ท่านบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนลูก...”
ไป๋ฉงซานได้ยินเสียงอึกทึกจากที่ไกล ๆ จึงตะโกนเสียงดัง “เฉินไห่ ยังไม่รีบพาคุณหนูไปอีก! ไปสิ!”
เฉินไห่ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาฟาดสันมือใส่ท้ายทอยไป๋เวย ก่อนอุ้มไป๋เวยที่หมดสติหนีออกไปทางกำแพง
ไป๋ฉงซานหันกลับไปมองศาลบรรพชนที่ว่างเปล่า ทอดสายตามองสถานที่ที่ไป๋เวยจากไปเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็ยกมือปัดเชิงเทียนในศาลบรรพชนล้มลง...