กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 248 ศิษย์น้องไป๋ ขอบใจเจ้า!
“อ๊า—!” ไป๋เวยพลันตะโกนออกมาสุดเสียง เสียงสะท้อนไปทั่วหุบเขา
“อ๊า—!! ศิษย์พี่หญิงลู่ ต้องมีความสุขอยู่เสมอนะ!”
“อ๊า—พวกเราทุกคนต้องสบายดี!”
ตะโกนจบ นางก็หันไปมองลู่หลิงเสวี่ย ดวงตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “ศิษย์พี่หญิงลู่ ถ้าไม่สบายใจก็ตะโกนออกมาเถิด! ตอนเด็ก ๆ ทุกครั้งที่ข้าเสียใจ ข้าจะวิ่งเข้าไปตะโกนลั่นอยู่ในภูเขาคนเดียว ตะโกนออกมาแล้วรู้สึกโล่งขึ้นจริง ๆ!”
นางกระแทกไหล่ลู่หลิงเสวี่ยเบา ๆ “ศิษย์พี่หญิงลู่ ลองดูเร็ว!”
ลู่หลิงเสวี่ยมองแววตาคาดหวังของไป๋เวย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านแก้มของนาง ราวกับพัดพาความหนักอึ้งออกไปได้บ้าง
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนใส่ท้องฟ้ายามราตรีอันกว้างไกล