กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 247 ตัดขาดสัมพันธ์
จดหมายร่วงหล่นกระจายราวเกล็ดหิมะ ทุกฉบับล้วนเขียนไว้ว่า “ถึงเวินเข่อซินผู้เป็นมารดา”
ลู่หลิงเสวี่ยกรีดร้องอย่างเสียสติ “ข้าเขียนจดหมายไปมากกว่าสามร้อยฉบับ! ข้าอยากถามว่าเจ้าเคยคิดถึงข้าบ้างหรือไม่ เหตุใดถึงไม่กลับมาหาข้าเลยสักครั้ง แต่ข้ากลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าอยู่ที่ใด!!!”
ลี่หลิงเหยาถูกการระเบิดอารมณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ชะงัก การดิ้นรนของนางพลันหยุดลง
เวินเข่อซินทรุดนั่งลงกับพื้น มือสั่นเทาขณะก้มเก็บจดหมาย น้ำตาหยดโตพรั่งพรูลงบนกระดาษ
ลู่หลิงเสวี่ยหัวเราะออกมาอีกครั้ง “ตอนนี้ข้ารู้แล้ว...ไม่ใช่เพราะข้าไม่ดีพอ แต่เป็นเพราะเจ้าไม่มีคุณสมบัติจะเป็นมารดาของข้าต่างหาก”