บทที่ 235 ชีวิตล่องลอย ขอลักเวลาว่างครึ่งวัน

บทที่ 235 ชีวิตล่องลอย ขอลักเวลาว่างครึ่งวัน

เมื่อแสงกระบี่สีเงินของหลินเหวินเซียวอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ เสี่ยวจิ่วพลันกระพือปีกทะยานขึ้นสูง

ปีกขาวราวหิมะของมันกางออกเต็มที่ กว้างถึงสามจั้งกว่า ประหนึ่งฉากหยกแกะสลักโปร่งแสงสองบานใต้แสงตะวันยามเช้า

เมื่อโฉบตัวลงอย่างสง่างาม ความเร็วของมันกลับเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน

ครั้นมันพาไป๋เวยทะยานข้ามหลักเขต ท่ามกลางแสงอรุณเก้าสี เสี่ยวจิ่วเหลียวกลับไปมองหลินเหวินเซียวที่ไล่ตามมา ก่อนจะหุบปีกขาวแล้วพาไป๋เวยวาดโค้งกลางอากาศอย่างงดงามไร้ที่ติ ร่อนลงบนกิ่งสนโบราณตรงยอดเขาอย่างแผ่วเบา