บทที่ 234 อาจารย์และศิษย์ร่วมทาง

บทที่ 234 อาจารย์และศิษย์ร่วมทาง

เมื่อเปล่งเสียงร้องเบา ๆ กระบี่พิฆาตมารก็พานางทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทัศนียภาพที่สูงขึ้นฉับพลันทำให้หัวใจนางเต้นขาดไปจังหวะหนึ่ง สายลมภูเขาคำรามผ่านข้างหู พัดสายรัดผมของนางปลิวไป

เส้นผมดำขลับสามพันเส้นปลิวไสวอยู่เบื้องหลัง ดุจธงที่สะบัดพลิ้วอยู่ท่ามกลางลม

นางอดกางแขนออกไม่ได้ สัมผัสความรู้สึกแปลกใหม่ยามกระแสลมลอดผ่านซอกนิ้ว

ขุนเขามากมายของสำนักเซียวเหยาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ชายคาสีทองบนยอดเขาทองของหอกระบี่ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงตะวัน ดุจเม็ดทรายทองที่โปรยปรายอยู่ทั่ว

ทะเลเมฆเบื้องไกลพลุ่งพล่าน แสงอรุณย้อมชั้นเมฆให้กลายเป็นสีทองแดง นางเหินกระบี่ผ่านไปท่ามกลางหมู่เมฆ ชายแขนเสื้อที่ปัดผ่านทำให้ปุยเมฆหลีกทางให้