บทที่ 220 หลิวเสี่ยวหนิงไล่ลม

บทที่ 220 หลิวเสี่ยวหนิงไล่ลม

ไป๋เวยกำลังยกมือกุมหน้าผากพลางถอนใจ ลังเลว่าจะออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อนดีหรือไม่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องเรียกใสกังวานดังมาจากนอกโถง “พี่เวยเวย!”

เสียงคุ้นเคยนี้ทำให้นางยินดีขึ้นมาในใจ รีบลุกพรวดขึ้นยืนทันที แล้วก็เห็นหลิวเสี่ยวหนิงวิ่งหอบแฮก ๆ มาถึงหน้าประตูโถง พวงแก้มแดงระเรื่อเพราะวิ่งมา

แสงอาทิตย์สาดลงมาจากเบื้องหลัง เคลือบกายเขาไว้ด้วยขอบสีทอง

ไม่ได้พบกันกว่าสี่ปีแล้ว เจ้าตัวเล็กที่เมื่อก่อนสูงแค่ไหล่ของนาง บัดนี้กลับสูงกว่านางไปครึ่งศีรษะแล้ว

หลิวเสี่ยวหนิงรีบหยุดกึกหน้าประตูโถง ลนลานมือไม้พันกันขณะจัดเสื้อคลุมที่ยับยุ่งให้เรียบร้อย ก่อนปรับท่าทางให้สง่างามแล้วก้าวเข้าไปในโถง