กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 219 เข้าสำนักเซียวเหยาอีกครั้ง
รุ่งเช้าวันถัดมา ขอบฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างเป็นสีขาวขุ่น ไป๋เวยเพิ่งบำเพ็ญเพียรในแดนชิงหลิงเสร็จ นางยืดเส้นยืดสายพลางผลักประตูห้องออก ก็ถูกภาพในลานเรือนทำให้ตกใจ
“อา...อาจารย์?” นางขยี้ตา เห็นหลินเหวินเซียวนั่งสบายอยู่บนม้านั่งหินในลานเรือนของนาง ในมือยังถือถ้วยชาวิญญาณที่มีไอร้อนลอยกรุ่น
น้ำค้างยามเช้าทำให้ชายเสื้อของเขาเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่ามารอนานแล้ว
“ตื่นแล้วหรือ?”
หลินเหวินเซียววางถ้วยชาลงพลางยิ้มตาหยี “ไปเถอะ อาจารย์ผู้นี้จะพาเจ้าไปสำนักเซียวเหยา”
ไป๋เวยเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดสลัวอย่างเงียบ ๆ “ตอนนี้หรือ? เช้าถึงเพียงนี้? ที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนั้น”