กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 221 สวัสดีธาราดารา ข้าชื่อไป๋เวย
ปลายนิ้วของไป๋เวยแตะลงบนตัวกระบี่เย็นเยียบ กระบี่ไล่ลมพลันเปล่งแสงอ่อนโยน ลวดลายโบราณบนตัวกระบี่ราวกับได้รับชีวิต พลันไหลเวียนเป็นรัศมีแสงสีเขียว
ลมเย็นสายหนึ่งพัดขึ้นมาโดยไร้ที่มา วนรอบทั้งสองคนหนึ่งรอบแล้วค่อย ๆ สลายไป
“ไล่ลมต้องกำลังบอกว่ามันชอบท่านแน่ ๆ ในสุสานกระบี่ยังมีกระบี่ดี ๆ อีกมาก พี่เวยเวยต้องหากระบี่ที่ดีที่สุดได้แน่”
เวลานี้เอง หลินเหวินเซียวกับจอมกระบี่จื่อเซียวก็เก็บกระบี่บนยอดเขาเสียที
ท่ามกลางแสงสนธยา จู่ ๆ หลินเหวินเซียวก็ตบหน้าผาก “แย่แล้ว! ศิษย์ข้าเล่า! ข้าลืมนางไปได้อย่างไร!”
ทั้งสองรีบร้อนกลับไปยังโถงใหญ่ แต่กลับพบว่าประตูโถงปิดสนิท ไป๋เวยหายไปนานแล้ว