บทที่ 213 กระบี่ฟันสวรรค์หนึ่งกระบี่ จิตมรรคขั้นสมบูรณ์

บทที่ 213 กระบี่ฟันสวรรค์หนึ่งกระบี่ จิตมรรคขั้นสมบูรณ์

ไป๋เวยยืนอยู่ริมหน้าผา สายลมยามค่ำคืนพัดชายเสื้อที่เปื้อนเลือดของนางพลิ้วไหว

นางไม่หันกลับไป เพียงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมาจากอกเสื้อ แล้วค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดบนกระบี่เหล็ก

กล่าวจบ ร่างของนางก็ไหววูบ ก่อนหายไปจากที่เดิม สนามรบของนางเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

“ครืนครั่น—” สายฟ้าฟาดวาบทั่วท้องฟ้า

เหนือนภาสวรรค์ เมฆอัสนีดำทะมึนปั่นป่วนพลุ่งพล่าน สายฟ้าสีม่วงดุจมังกรเลื้อยพาดผ่านอยู่ภายใน

มงกุฎเต๋าของอาจารย์ทวดเอียงกะเท่เร่ท่ามกลางลมคลั่ง เขาคว้าแขนเสื้อของไป๋เวยไว้แน่น เสียงแทบจะกลายเป็นเสียงคำราม “เลอะเลือน! ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว เซียนกับปุถุชนต่างกัน เซียนกับปุถุชนต่างกัน! เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมฟัง!”