บทที่ 185 เรียกข้าว่าอาจิ้ง

บทที่ 185 เรียกข้าว่าอาจิ้ง

เมื่อเห็นว่ามันชอบ ไป๋เวยก็หยิบผลวิญญาณต่างชนิดกันกว่าสิบชนิดออกจากถุงเก็บของ ให้ลอยไปตรงหน้าจิตวิญญาณแห่งแดนลับ

จิตวิญญาณแห่งแดนลับได้สติกลับมา แล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “ในแดนลับของข้ามีผลวิญญาณอะไรบ้างไม่มี ข้าไม่เห็นอยากได้ของเจ้านักหรอก”

ไป๋เวยแสร้งทำท่าจะเก็บผลวิญญาณกลับ “เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถิด น่าเสียดายผลวิญญาณแสนอร่อยเช่นนี้ กลับมีคนไม่ชอบ”

ไป๋เสวี่ยเห็นดังนั้นก็ฉลาดว่องไว กระโดดไปข้างผลวิญญาณลูกหนึ่ง จงใจดมกลิ่นอย่างเกินจริง แล้วส่งเสียง “เมี้ยว” อย่างเคลิบเคลิ้ม

อุ้งเท้าเล็ก ๆ ยังเสแสร้งเช็ดมุมปาก ทำท่าราวกับอยากกินจนทนไม่ไหว