กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 186 ป่าพงไพรโบราณ
ไป๋เวยมองอาจิ้งพ่นศิลาหัวใจสวรรค์ก้อนใหญ่เท่าจานออกมาเสียง “ว้าว” ตกใจจนเกือบสำลักน้ำลาย
ศิลาหัวใจสวรรค์ก้อนนั้นใสกระจ่าง รัศมีแสงดุจดวงดาราไหลเวียนอยู่บนผิว คุณภาพดีกว่าที่นางคาดไว้หลายเท่า
“ก้อนใหญ่เหลือเกิน!” ไป๋เวยมองศิลาหัวใจสวรรค์บนพื้นแล้วอุทาน
แต่อาจิ้งกลับดันศิลาหัวใจสวรรค์ใส่อ้อมแขนนางอย่างใจกว้าง มือเล็ก ๆ ที่ก่อตัวจากหมอกเท้าเอวพลางกล่าวว่า “รับไปสิ! ที่บ้านข้ายังมีอีกตั้งเยอะ!”
พูดจบก็เรอออกมาอีกครั้ง พ่นฟองอากาศกลิ่นเนื้อย่างออกมาหลายฟอง
ไป๋เวยอดหัวเราะไม่ได้ จึงเก็บศิลาหัวใจสวรรค์ไว้อย่างระมัดระวัง