บทที่ 154 ฉินหมิงเยว่

บทที่ 154 ฉินหมิงเยว่

ตระกูลเจียงแห่งเมืองเสวียนเทียน

“เจ้าบอกว่าศิษย์น้องหญิงเล็กมาสำนักเสวียนเทียนแล้ว ทั้งยังขอให้บรรพชนตระกูลเวินมาช่วยข้าหรือ?” นิ้วของเจียงอวี๋กำขอบหน้าต่างแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ตลอดเวลากว่าหนึ่งเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่นางยืดหลังตรงในห้องหอซึ่งเต็มไปด้วยค่ายกลกักขัง เงาต้นไห่ถังนอกหน้าต่างทอดลงบนใบหน้าซีดขาวของนาง เป็นด่างพร้อยราวรอยน้ำตา

ชิงเหอสาวใช้คุกเข่าอยู่นอกประตู ลดเสียงลงจนเบาหวิว “เป็นความจริงเจ้าค่ะ เซียนธิดาไป๋มากับคุณชายเวิน ได้ยินว่านางรักษาโรคเรื้อรังของคุณชายเวินจนหายแล้ว บรรพชนตระกูลเวินส่งคนมาที่นี่ ประมุขตระกูลเพิ่งมีคำสั่งให้คนเตรียมชุดพิธีของท่านแล้วเจ้าค่ะ...”

เจียงอวี๋หัวเราะเสียงเบา ยิ่งหัวเราะ ดวงตาก็ยิ่งแดงก่ำ