บทที่ 155 ช่วยศิษย์พี่หญิงสามชิงตำแหน่งประมุขตระกูลเจียงคืน

บทที่ 155 ช่วยศิษย์พี่หญิงสามชิงตำแหน่งประมุขตระกูลเจียงคืน

น้ำเสียงของประมุขตระกูลฉินสั่นเครือเล็กน้อย “หมิงเอ๋อร์ เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

แม้บุรุษจะไม่หลั่งน้ำตาโดยง่าย แต่ฉินหมิงเยว่ในยามนี้กลับตื้นตันจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ปลายนิ้วของฉินหมิงเยว่สั่นน้อย ๆ ขณะยกขึ้นแตะหน้าอก ตรงนั้นกำลังอุ่นวาบด้วยความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ไอเย็นที่เกาะกินเขาราวกับโรคร้ายเรื้อรังมานานกำลังเลือนหาย ปลายนิ้วไม่เขียวคล้ำอย่างคนป่วยอีกต่อไป แก้มซีดขาวก็ค่อย ๆ มีสีเลือดฝาด

“ท่านพ่อ...” เสียงของเขาสะอื้นพร่า ราวกับนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสความหมายของคำว่า “อุณหภูมิ” อย่างแท้จริง

ไม่รู้ผ่านมากี่ปีแล้ว แม้แต่อ้อมกอดธรรมดาที่สุดก็ยังเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย เพราะไอปราณเย็นเยียบบนร่างเขา