บทที่ 126 พบหลิวเสี่ยวหนิงอีกครั้ง

บทที่ 126 พบหลิวเสี่ยวหนิงอีกครั้ง

เรือเหาะเพิ่งจอดสนิท ศิษย์ต้อนรับของสำนักเซียวเหยายังไม่ทันเดินเข้ามา จู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามกระบี่กังวานใสดุจเสียงหงส์ร้องเหนือเก้าชั้นฟ้าดังมาจากขอบฟ้า เสียงใสกังวานสะเทือนโสต

แสงกระบี่สีม่วงสายหนึ่งผ่าทะลวงนภามาถึงอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ แสงกระบี่นั้นเร็วอย่างน่าตกใจ ชั่วพริบตาก่อนยังอยู่สุดขอบฟ้า พริบตาถัดมาก็ลงจอดบนดาดฟ้าเรือเหาะ กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรวัยกลางคนในชุดคลุมสีม่วงและสวมมงกุฎหยก

คิ้วกระบี่ของเขาเฉียงพาดขึ้นไปถึงขมับ ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ๆ กระบี่หยกม่วงยาวที่ห้อยอยู่ตรงเอวแม้ยังไม่ชักออกจากฝัก ก็ทำให้ปราณวิญญาณรอบด้านสั่นสะเทือน ส่งเสียงคำรามกังวานเป็นระลอก