บทที่ 125 ศิษย์น้องหญิงเล็ก ข้าเชื่อเจ้า

บทที่ 125 ศิษย์น้องหญิงเล็ก ข้าเชื่อเจ้า

ศึกครั้งนั้นผ่านพ้นมาเจ็ดวันแล้ว ร่องรอยที่หลงเหลือจากการต่อสู้ถูกเก็บกวาดจนหมดสิ้น

เรือเหาะแล่นผ่านเหนือทะเลเมฆ แสงอัสดงฉาบดาดฟ้าทั้งลำให้กลายเป็นสีทอง

ไป๋เวยพิงกราบเรือ มองเทือกเขาที่ทอดยาวสลับซับซ้อนเบื้องล่าง

“มองอะไรอยู่หรือ ถึงได้ใจจดใจจ่อเช่นนั้น?” เสียงของเจียงอวี๋ดังมาจากด้านหลัง

ไป๋เวยหันกลับไป เห็นเจียงอวี๋สวมอาภรณ์สีขาว มีดาบวิญญาณเหมันต์ห้อยอยู่ที่เอว สีหน้าผ่องใส ไม่เห็นร่องรอยบาดเจ็บแม้แต่น้อย

แสงอาทิตย์ลอดผ่านเส้นผมของนาง ทิ้งจุดแสงระยิบระยับไว้บนบ่า

“ศิษย์พี่หญิง! เหตุใดถึงออกมาเล่า?”

ไป๋เวยดึงมือเจียงอวี๋ไว้พลางตำหนิเล็กน้อย “บาดแผลยังไม่หายดี รีบกลับไปพักเถิด”