กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 127 ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว
ไป๋เวยและคณะเพิ่งมาถึงที่พักของเจียงซิ่วไป๋ ก็พบว่าไม่เพียงเยี่ยนชิงอยู่ที่นี่ เซี่ยอวิ๋นหยางกับเฮ่อจิ่งเหยียนก็มารออยู่ในลานตั้งนานแล้ว
เมื่อเยี่ยนชิงเห็นพวกเขาเข้ามา ก็รีบก้าวเข้าไปหา สายตากวาดมองไป๋เวยอย่างละเอียด
เห็นนางสีหน้าผ่องใส เขาจึงค่อยวางใจ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “พวกเจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
เจียงอวี๋ที่เอนพิงไป๋เวยแสร้งทำท่าอ่อนแรง อดกลอกตาไม่ได้ ศิษย์พี่ใหญ่ลำเอียงเห็นได้ชัดกว่านี้อีกหรือ? นางตัวโตขนาดนี้ อ่อนแรงจนพิงอยู่บนตัวศิษย์น้องหญิงแล้ว เขายังมองไม่เห็นอีกหรือ?
“ศิษย์พี่ใหญ่!” ไป๋เวยรีบเอ่ย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล “ศิษย์พี่หญิงสามบาดเจ็บ ท่านช่วยตรวจดูนางเร็วเข้า!”