บทที่ 119 ศิษย์พี่หญิงสาม ท่านลองเชื่อใจข้าดูได้

บทที่ 119 ศิษย์พี่หญิงสาม ท่านลองเชื่อใจข้าดูได้

ไป๋เวยงุนงง อาจารย์จู่ ๆ ก็มา พูดเรื่องชวนงุนงงเสียยืดยาว แล้วยังมอบของขวัญให้นางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะจากไปด้วยสีหน้าพิกล

ไป๋เวยประคองหีบหยกไว้แล้วกะพริบตาปริบ ๆ งุนงงไปหมด อาจารย์เป็นอะไรไปหรือ?

แต่ถึงอย่างไรการได้รับของล้ำค่าก็เป็นเรื่องน่ายินดี

นางเก็บหีบหยกลงในถุงเก็บของอย่างเบิกบานใจ พลางคิดว่าวันหลังต้องขอบคุณอาจารย์ให้ดี

ขณะกำลังคิด ศิลาสื่อสารที่เอวก็พลันเปล่งแสงเรืองรอง ไป๋เวยรู้สึกว่าคล้องศิลาสื่อสารไว้ที่คอยุ่งยากเกินไป จึงเปลี่ยนมาแขวนไว้ที่เอวแทน

ไป๋เวยแตะปลายนิ้วลงไป เสียงใสกระจ่างของเจียงอวี๋พลันดังขึ้นอย่างร่าเริง