กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 120 ออกเดินทางไปสำนักเซียวเหยา
แสงอรุณแรกเริ่มปรากฏ ลานกว้างหน้าประตูภูผาสำนักไท่ซวีเคร่งขรึมไปทั่ว
เสียงระฆังทุ้มกังวานสะท้อนก้องระหว่างขุนเขา ปลุกฝูงวิหคที่อยู่ไกลออกไปให้กระพือปีกบินหนี
เรือเหาะเหล็กทมิฬลำมหึมาจอดนิ่งอยู่กลางลาน ตัวเรือสีดำสนิทเปล่งประกายเย็นเยียบ หัวเรือสลักมังกรขดไว้อย่างมีชีวิตชีวา ผลึกแดงที่ฝังอยู่ในดวงตามังกรส่องประกายสีเลือดระยิบระยับใต้แสงอรุณ
ธงของสำนักไท่ซวีโบกสะบัดอยู่บนเสากระโดงหลักของเรือเหาะ ตราสำนักที่ปักด้วยเส้นไหมสีเงินโบกสะบัดส่งเสียงดังในสายลมยามเช้า ประหนึ่งพญาเหยี่ยวที่กำลังจะสยายปีกทะยาน
บนลานกว้าง ศิษย์ชั้นยอดนับร้อยยืนเรียงแถวเป็นขบวน