บทที่ 118 หลินเหวินเซียว ข้าจะปล่อยมือ ให้เจ้าไป

บทที่ 118 หลินเหวินเซียว: ข้าจะปล่อยมือ ให้เจ้าไป

จนกระทั่งวันนั้น ไป๋เวยถูกลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส แต่เขากลับไปไม่ถึงอย่างทันท่วงที

เมื่อเขาไปถึงยอดเขาสายรุ้ง สิ่งที่เห็นคือเด็กสาวนอนหมดสีเลือดฝาดอยู่บนเตียง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเลือดสีแดงฉาน

อาจารย์ยืนอยู่ด้านข้าง สายตาเย็นเยียบราวคมมีดจับจ้องเขา น้ำเสียงกดกลั้นโทสะ “เจ้าไม่อยากรับศิษย์ แล้วเหตุใดจึงรับปากอาจารย์ผู้นี้ ในเมื่อรับนางมาแล้วก็ควรรับผิดชอบให้ถึงที่สุด! หากอาจารย์ผู้นี้ในตอนนั้นเป็นเช่นเจ้า บนโลกนี้คงไม่มีหลินเหวินเซียวคนนี้แล้ว!”

ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

เขาอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ทว่าภายหลังเขากลับได้ยินเด็กสาวบนเตียงเอ่ยกับทุกคนด้วยเสียงแผ่วเบาและอ่อนแรงว่า “ไม่ใช่ความผิดของอาจารย์...”