เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นักพรตตัวอวี๋ผลักเซวี่ยเจิ้งอี้เปิดออกกล่าวว่า “อย่าคิดผิด ครั้งนี้เป็นสมาชิกนิกายเต๋ามา เธอหลบไป ไม่มีใครตำหนิเธอหรอก”
เอวที่ค้อมของเซวี่ยเจิ้งอี้ตั้งตรงขึ้นมาก ครั้งนี้เขาขวางหน้านักพรตตัวอวี๋อีกครั้งกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ท่านอาจไม่ทราบ ที่นี่ในนามเป็นเขตสงวน แต่จริง ๆ แล้วเป็นอาณาเขตส่วนตัวของสำนักจันทราวารี หากไม่ได้รับอนุญาตจากประมุขนิกาย ไม่มีใครเข้ามาได้”
มู่เกาหยวนหัวเราะเย็นกล่าวว่า “เธอช่างถือตัวจริง ๆ และมองสำนักจันทราวารีสูงเกินไปแล้ว สำนักจันทราวารีไม่มีใครได้เข้านิกายเต๋า เรื่องนี้ในตัวเองก็อธิบายปัญหาบางอย่างได้”
เซวี่ยเจิ้งอี้กล่าวอย่างจริงจัง “ใช่ มันอธิบายปัญหาได้จริง อธิบายว่านิกายเต๋าเป็นแค่ที่ชั้นต่ำไร้ระดับ สำนักจันทราวารียังไม่ถึงกับยอมลดตัวต่ำเช่นนั้น”
นักพรตตัวอวี๋ตวาดอย่างโกรธ “เซวี่ยเจิ้งอี้ เธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไร”
เซวี่ยเจิ้งอี้คำราม “ตอนสำนักจันทราวารีประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่ นิกายเต๋าอยู่ที่ไหน ตอนศิษย์น้องชายหลิ่วปั้นเซี่ยต่อสู้เพียงลำพังในนครหลวง นิกายเต๋าอยู่ที่ไหน ฉันรู้ว่าตัวเองก