เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แก้มแนบฝ่ามือของหลิ่วปั้นเซี่ย เย่อวี่หลินจึงรู้สึกได้ว่าหลิ่วปั้นเซี่ยอยู่ตรงหน้าเธอจริง ๆ ไม่ใช่การเฝ้ารออย่างหวาดหวั่นว่าเขาจะฟื้นขึ้นมา
หลิ่วปั้นเซี่ยคิดจะชักมือกลับ แต่ถูกเย่อวี่หลินจับไว้อย่างดื้อรั้น หลิ่วปั้นเซี่ยเลิกพยายามแล้วกล่าวว่า “ฉันหลับไปนานไหม”
เย่อวี่หลินถอนหายใจเบา ๆ กล่าวว่า “สิบกว่าชั่วโมงแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาโพล้เพล้แล้ว”
หลิ่วปั้นเซี่ยรู้สึกเบาหัวอกกล่าวว่า “ฉันรู้สึกว่าไม่ได้แย่ขนาดนั้น พ่อแม่ของฉันไม่ตกใจใช่ไหม”
เย่อวี่หลินใช้มือของหลิ่วปั้นเซี่ยประคองคางตนเองกล่าวว่า “พวกท่านเป็นห่วงมาก บรรพจารย์กำลังปลอบโยน พวกท่านไม่พอใจที่เธอเข้าสำนักจันทราวารี เห็นว่าสำนักจันทราวารีทำให้เธอเผชิญวิกฤตมากเกินไป”
หลิ่วปั้นเซี่ยเงียบไป เขาไม่รู้สึกเสียใจ เพียงแต่การทำให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วงนั้นไม่ดีเลย เย่อวี่หลินมองใบหน้าหล่อเหลาของหลิ่วปั้นเซี่ยอย่างหลงใหล มองอย่างไรก็ไม่เบื่อ
หลิ่วปั้นเซี่ยรู้สึกผิดที่ถูกมองเช่นนั้น จึงหลบสายตาร้อนแรงของอาจารย์คนงามกล่าวว่า “พี่เมิ่งหลานอยู่ไหน”