เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่อวี่หลินใช้ฝ่ามือดาบสับหลี่เมิ่งหลานจนหมดสติ ก่อนจับชีพจรของหลิ่วปั้นเซี่ยแล้วตวาดถามว่า “เธอทำอะไรเขา? เหตุใดเลือดลมจึงพร่องหนักถึงเพียงนี้?”
ไอสังหารเอ่อล้นในดวงตาของเย่อวี่หลิน เธอสงสัยว่าสือไป่เหอบำเพ็ญวิชาลับนอกรีตอย่างเก็บหยินเสริมหยาง และสูบหลิ่วปั้นเซี่ยจนแห้งเหือด
สือไป่เหอกอดดาบทาจิพลางกล่าวว่า “บนตัวเขามีบาดแผลยี่สิบกว่าแห่ง ฉันคิดว่าเขาคงต้องนอนอยู่บนเตียงคนไข้หลายเดือน ความจริงคือเขาสังหารมุขนายกกับบาทหลวงออร์ทอดอกซ์สองคน ไม่เช่นนั้นคุณจะสังหารอัศวินวิหารคนนั้นได้หรือ?”
เย่อวี่หลินปลดกระดุมเสื้อของหลิ่วปั้นเซี่ย มองบาดแผลซึ่งพาดไขว้ไปทั่วร่าง บาดแผลเหล่านั้นฉีกขาดอีกครั้งเพราะเคลื่อนไหวรุนแรง ซ้ำยังถูกหลี่เมิ่งหลานระดมหมัดใส่ ในที่สุดหล
เย่อวี่หลินหันไปจ้องหลี่เมิ่งหลานที่สลบไปด้วยความโกรธ นางยกเท้าถีบตรงไปที่หัวของหลี่เมิ่งหลาน สือไป่เหอคว้าแขนเย่อวี่หลินดึงไปข้างหลัง อาจารย์อาเก้ายกขาขึ้นมาขวางไว้ เท้าของเย่อวี่หลินจึงถีบไปถูกขาของอาจารย์อาเก้า