เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กำปั้นขาวเนียนของเย่อวี่หลินปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิ่วปั้นเซี่ย หลิ่วปั้นเซี่ยจึงเอ่ยอย่างอ่อนแรง “ฉันหมายความว่าอานุภาพนี้มันสะเทือนฟ้าสะเทือนดินเกินไปต่างหาก”
เย่อวี่หลินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี หลิ่วปั้นเซี่ยในยามเข้าสมาธิลึกดูประหนึ่งยอดคนเร้นโลก ทว่าพอจบสิ้นการบำเพ็ญแล้วอ้าปากพูดก็กลายเป็นสารถีขับเกวียนม้า คำพูดคำจาหยาบกระด้างไม่เหมือนคนที่ร่ำเรียนหนังสือมานับสิบปีเลยสักนิด
หลิ่วปั้นเซี่ยเหลือบมองมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยของเย่อวี่หลินอย่างเจ้าเล่ห์ พอเขาวางใจก็เอ่ยถาม “เสียเวลาไปเกือบเดือน คุณว่าฟันพันจันทรานี่มีอานุภาพจริงหรือ”
เย่อวี่หลินมองหลิ่วปั้นเซี่ยอย่างจนใจ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมองจันทร์เสี้ยวแรกกำเนิดที่ลอยขึ้นสู่กลางเวหา มือซ้ายของเย่อวี่หลินประสานเคล็ดผนึกอย่างรวดเร็วประหนึ่งดอกกล้วยไม้ผลิบาน วงจันทร์โค้งเสี้ยวหนึ่งควบแน่นขึ้นตรงหน้าเธอ เย่อวี่หลินสะบัดมือขวาไปเบื้องหน้า วงจันทร์โค้งเสี้ยวนั้นก็พุ่งตรงไปยังราวกั้นบนดาดฟ้า
จันทร์โค้งที่ทอแสงจันทร์เย็นเยียบกวาดผ่านราวกั้นแล้วบินลับไปไกล หลิ่วปั้นเซี่ยเดินเข้าไปอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ยามย่อตัวลงตรงหน้าราวกั้นก็เห็นว่าราวกั้นเหล็กขาวถูกตัดขาดสะบั้นแล้ว