เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงฝีเท้าเชื่องช้าและหนักอึ้งดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เซวี่ยเจิ้งอี้อดสงสัยไม่ได้จึงวิ่งขึ้นมาด้วย เขายืนนิ่งตะลึงอยู่ตรงประตู มองรูปสลักทองคำที่กำลังขยับเท้าอย่างเชื่องช้า
นั่นคือรูปสลักที่หล่อขึ้นจากทองคำ ทั้งร่างปราศจากข้อต่อที่เคลื่อนไหวได้ ทว่าภายใต้สายตาของเซวี่ยเจิ้งอี้ รูปสลักทองคำกลับเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าและงุ่มง่ามราวกับเด็กเล็กที่เพิ่งหัดเดิน ในที่สุดรูปสลักทองคำก็หยุดอยู่เบื้องหน้าขวดบรรจุน้ำค้างเมฆาม่วง ก่อนย่อตัวลงดูดซับหมอกสีม่วง
ระหว่างที่รูปสลักทองคำเคลื่อนที่ ไม่มีใครสักคนกล้าส่งเสียง คนทั้งสี่ถึงกับกลั้นหายใจ เฝ้ามองภาพตรงหน้าโดยไม่กล้าหายใจแรง
เย่อวี่หลินโบกมือ ทุกคนจึงถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ หลิ่วปั้นเซี่ยคิดว่านี่เป็นห้องของตนจึงอยากอยู่ต่อ แต่กลับถูกเย่อวี่หลินคว้าแขนลากออกไป
หลังปิดประตูห้อง เย่อวี่หลินก็กล่าวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจระงับ “ผีน้อยอาภรณ์แดงตนนั้นบำเพ็ญวิชาลับ ‘บุพเพทองหยก’ ดังนั้นเธอจึงเกิดการตอบสนองกับหนึ่งในภูตผีลิ่วเหริน”