เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินเสียงขานรับที่คุ้นเคยแว่วมาจากแดนไกล เย่อวี่หลินพลันน้ำตาร่วงรินในทันใด สำนักจันทราวารียังมีคนรอดชีวิตอยู่จริง ๆ พวกเขากำลังหาทางหลบหนีออกมา
เย่อวี่หลินเปล่งเสียงกู่ร้องยาวนาน กระโจนดิ่งลงจากหน้าผาสูงชันในทันที หลิ่วปั้นเซี่ยคว้าไว้ไม่ทัน เขาจึงรั้งเซวี่ยเจิ้งอี้ไว้แล้วเอ่ย “พี่เมิ่งหลานคอยซุ่มยิง นายใช้ปืนเล็กยาวคอยยิงสนับสนุน ฉันจะไปช่วยอาจารย์”
หลิ่วปั้นเซี่ยก็โจนทะยานลงไปเช่นกัน พอดิ่งลงไปได้สิบกว่าเมตร ใยแมงมุมพันรักก็พุ่งปักเข้ากับหน้าผาหินเพื่อชะลอแรงตก หลิ่วปั้นเซี่ยดึงใยแมงมุมพันรักกลับแล้วทิ้งตัวดิ่งลงไปต่อ
หน้าผาสูงชันถึงกว่า 300 เมตร นี่คือปราการธรรมชาติที่คนทั่วไปยากจะข้ามพ้น แม้จะมีชัยภูมิธรรมชาติอันปลอดภัยถึงเพียงนี้ ทว่าก็ยังมีป้อมยามตั้งอยู่ ย่อมแสดงให้เห็นว่าการป้องกันของที่นี่แน่นหนาเพียงใด
เย่อวี่หลินร่อนลงสู่หุบเขาแล้ว อาภรณ์นักพรตและเกศาดำขลับของเธอปลิวสะบัดตามสายลม ในเสี้ยววินาทีนี้เย่อวี่หลินลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างไปสิ้น เธอรู้เพียงว่าตนเองต้องบุกฝ่าเข้าไปให้ได้