เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยยืนหน้าบูดอยู่บนหลังคา เย่อวี่หลินเอามือไพล่หลังยิ้มตาหยีมองเขาและพูด “ทำต่อสิ ทำไมถึงทำแค่ครึ่งทางแล้วหยุด”
หลิ่วปั้นเซี่ยกล่าวอย่างอัดอั้น “อย่างน้อยท่านก็ควรให้ฉันได้เห็นว่ายันต์พิรุณราตรีสะท้านคลื่นที่สมบูรณ์หน้าตาเป็นอย่างไร ท่านเพียงบอกโครงสร้างคร่าว ๆ ด้วยปาก ฉันจะวาดออกมาได้อย่างไร”
เย่อวี่หลินกล่าวเสียดสี “ปากของเธอโตนัก อาจารย์ผู้นี้คิดว่าเธอสามารถทำตามเค้าโครงและสร้างยันต์พิรุณราตรีสะท้านคลื่นขึ้นมาเองได้เต็มที่ พยายามต่อไปเถอะ”
หลิ่วปั้นเซี่ยโกรธจนปวดฉี่ เขากุมท้องและพูด “ฉันไปปล่อยน้ำหน่อย”
เย่อวี่หลินตวาด “ลาขี้เกียจพอถึงครกก็ขี้เยี่ยวมาก พอให้เธอบำเพ็ญก็มักหาข้ออ้างได้สารพัด”
หลิ่วปั้นเซี่ยพูดไม่ออก ใจแคบเกินไปแล้ว ไม่ใช่แค่พูดพล่อย ๆ ไปประโยคเดียวว่ายันต์พิรุณราตรีสะท้านคลื่นได้ผลไม่ค่อยดีเท่านั้นหรือ ถึงต้องจดจำไปแค้นถึงขนาดนี้
หลิ่วปั้นเซี่ยกล่าวอย่างอ่อนน้อม “ปวดฉี่จริง ๆ”