เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นักพรตตัวปั้นราวกับแก่ลงมากในชั่วพริบตา เมื่อได้ข่าวนี้เขาจึงรู้ว่าตัวเองเป็นคนโง่ คนโง่ที่ถูกสำนักว่านอวิ๋นหลอกใช้เป็นคนกลางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เย่อวี่หลินกล่าวเสียงเบา “ฉันไม่ปฏิเสธว่าท่านเป็นคนใจดี แต่ท่านประเมินความต่ำช้าของสำนักว่านอวิ๋นต่ำเกินไป”
นักพรตตัวปั้นยกขวดเหล้าขึ้นดื่มจนหมด เขาพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้าและพูด “ฉันแก่แล้ว ฉันคิดว่าตัวเองสำคัญเกินไป เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ… น่าอับอายจริง ๆ”
นักพรตตัวปั้นเดินโซซัดโซเซเข้าสู่ความมืดยามราตรี หลิ่วปั้นเซี่ยรู้สึกว่าเนื้อย่างในปากช่างจืดชืดราวกับเคี้ยวขี้ผึ้ง เขารับขวดเหล้ามาจากมือเย่อวี่หลินแล้วดื่มอึกใหญ่ด้วยความอัดอั้น
สำนักว่านอวิ๋นปั่นหัวนักพรตตัวปั้นจนหมุนไปหมด เมื่อเขารู้ว่าสำนักจันทราวารียังมีคนที่ยังมีชีวิตถูกสำนักว่านอวิ๋นกักขังอย่างลับ ๆ เขาก็พังทลายลงในทันที
สำนักว่านอวิ๋นแสดงความจริงใจที่จะประนีประนอมครั้งแล้วครั้งเล่า มิฉะนั้นนักพรตตัวปั้นคงไม่ยอมเอาหน้าตัวเองมาเสี่ยงมาหาเย่อวี่หลินซ้ำแล้วซ้ำอีก วันนี้ถึงขั้นนำเหล้าสองขวดมาฝากเป็นของขวัญ