เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จริง ๆ นางคงอยากพูดว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนจนเสียมากกว่า หลิ่วปั้นเซี่ยจมอยู่ในน้ำทะเลสาบอันเย็นเฉียบ จมลงไปอย่างหงุดหงิด หลี่เมิ่งหลานที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าวิลล่ามองเห็นฉากนี้ได้ชัดเจนผ่านกล้องส่องทางไกล นางเห็นเย่อวี่หลินผลักหลิ่วปั้นเซี่ยลงน้ำอย่างเลือดเย็น
แบบนี้มันเกินไปแล้ว โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลิ่วปั้นเซี่ยโผล่พ้นน้ำขึ้นมาแล้วโยนกุ้งสองสามตัวให้เย่อวี่หลิน ความโกรธของหลี่เมิ่งหลานก็ลุกโชน ทำไมถึงได้ไร้น้ำยาเช่นนี้ ถูกคนอื่นผลักตกน้ำยังมีอารมณ์จับปลาคลำกุ้ง เขายังเหลือศักดิ์ศรีความเป็นชายอยู่บ้างไหม
เซวี่ยเจิ้งอี้หรี่ตามองผืนน้ำเบื้องหน้า เขาแกล้งเปิดเผยสูตรลับอาบโอสถก็เพื่อหวังจะพาตัวหลี่เมิ่งหลานไป ทั้งสองขับรถไปหลายร้อยกิโลเมตรกว่าจะซื้อสมุนไพรครบทุกชนิด ครั้นกลับมาก็พบว่าเย่อวี่หลินกับหลิ่วปั้นเซี่ยไม่อยู่ที่บ้านจริง ๆ
เซวี่ยเจิ้งอี้มองสีหน้าซีดเขียวของหลี่เมิ่งหลานพลางกล่าวว่า “ศิษย์น้องหญิงเล็ก เธอเห็นอะไรบ้าง”