เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรือยอช์ทพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ผิวน้ำกระหน่ำเป็นคลื่นลูกมหึมา ใต้น้ำยิ่งมีกระแสน้ำวนเชี่ยวกราก หลิ่วปั้นเซี่ยกำลังคลำกุ้งอยู่ในซอกหินใต้ท้องน้ำ กระแสน้ำวนมหาศาลที่พุ่งเข้าหาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้เขาเกือบสำลักน้ำ
หลิ่วปั้นเซี่ยโยนกุ้งน้ำจืดสองตัวที่ยังดิ้นปั๊ด ๆ ให้เย่อวี่หลิน พลางยืนกระทืบน้ำคำรามว่า “เรือสำราญมันวิเศษมากนักหรือไง”
ชายที่สวมแว่นกันแดดมองหลิ่วปั้นเซี่ยอย่างเยาะเย้ยพลางกล่าวว่า “ยอช์ทมันแสดงถึงสถานะที่เหนือกว่าคนทั่วไป คนจนอย่างนายไม่มีทางเข้าใจความบันเทิงแบบนี้หรอก อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนนายเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ตั้งใจ นายจะทำอะไรได้ ไม่พอใจก็มากัดฉันสิ”
เย่อวี่หลินยิ้มตาหยีกล่าวว่า “ปั้นเซี่ย เขาให้เธอไปกัดเขาน่ะ”
หลิ่วปั้นเซี่ยปัดหยดน้ำบนใบหน้ากล่าวว่า “คนกัดหมา? แบบนั้นก็ได้ลงข่าวสิ”
เมื่อเห็นไอ้บ้านนอกอย่างหลิ่วปั้นเซี่ยสนิทสนมกับหญิงงามเลิศล้ำบนฝั่ง ชายแว่นกันแดดก็โบกมือ สาวสวยเย้ายวนผู้หนึ่งถือไวน์แดงหนึ่งแก้วเดินเข้าไป